Aktualne wydanie nr 3/2022

W numerze

Rekonstrukcja wypadku z udziałem pieszego. Nowa funkcjonalność programu V-SIM 5

W artykule przedstawiono nową funkcjonalność programu V-SIM w wersji 5 w zakresie możliwości wykorzystania w rekonstrukcji wypadku drogowego z udziałem pieszego, która wymaga bardziej precyzyjnego ustalania pozycji osoby pieszej w chwili uderzenia przez pojazd niż w przypadku korzystania z empirycznych zależności łączących odrzut wzdłużny pieszego lub drogę sunięcia z prędkością potrącenia. Zwrócono uwagę na istotność ujawniania wszelkich śladów na pojeździe i na odzieży pieszego oraz wykorzystywania specjalistycznej wiedzy biegłych sądowych z zakresu medycyny. Na przykładzie dobrze udokumentowanego zdarzenia drogowego z udziałem pieszego przedstawiono analizę mechanizmu przebiegu symulacji oraz wrażliwości jej wyników m.in. na dane wejście w postaci pozycji osoby pieszej i usytuowania jej kończyn dolnych i górnych. W podsumowaniu zasygnalizowano aspekty prawidłowego przygotowania symulacji w programie V-SIM 5 prowadzące do uzyskania miarodajnych wyników.

Technik kryminalistyki na miejscu zdarzenia. Rekonstrukcja SUW

Pozostając w konwencji „technika kryminalistyki na miejscu zdarzenia”, zapoczątkowanej artykułem w jednym z wcześniejszych numerów „Kwartalnika Policyjnego”, tym razem autorzy zajmą się problematyką rekonstrukcji samodziałowych urządzeń wybuchowych (SUW). Pozostałości powybuchowe dla niewprawnych oczu łatwo mogą zostać pominięte na miejscu tak destrukcyjnego procesu, jakim jest wybuch. Dodatkowo następstwem wybuchu często jest pożar, który poprzez oddziaływanie wysokiej temperatury oraz ognia zaciera i zmienia te delikatne i słabo dostrzegalne ślady będące efektem eksplozji. Niniejszy artykuł nie jest instrukcją tworzenia bomby, a jedynie próbą zasygnalizowania, na co zwrócić uwagę po przybyciu na miejsce zdarzenia w sytuacji, kiedy na miejscu nie ma jeszcze biegłego z zakresu badań materiałów wybuchowych.

Kandydat na przewodnika psa służbowego. Analiza wymagań i predyspozycji

Podstawową formą doboru psów jest centralny dobór psów do służby w Policji realizowany przez szkołę. Jest to kwestia dość rozbudowana, znajdująca swoje odzwierciedlenie w załączniku nr 4 pt. „Kryteria doboru psów” do zarządzenia nr 296 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 marca 2008 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań z użyciem psów służbowych, szczegółowych zasad ich szkolenia oraz norm wyżywienia, a także w założeniach do centralnego doboru psów do służby w Policji. Natomiast kryteria doboru samych kandydatów na przewodników do pełnienia tego rodzaju służby opisane są zaledwie w jednym paragrafie ww. zarządzenia. Po ich spełnieniu kandydatami na przewodnika psa mogą zostać prawie wszyscy policjanci. Kryteria te pozostają pomimo kolejnych nowelizacji zarządzenia nr 296 w zasadzie bez zmian. Kto wobec tego mógłby być idealnym kandydatem na przewodnika psa służbowego? Czy wymagania stawiane obecnie kandydatom na przewodników są wystarczające?

Trening siłowy z wykorzystaniem taśm oporowych

Ludzie trenują siłowo od zarania dziejów, wystarczy spojrzeć na sylwetki starożytnych atletów. Posąg Heraklesa Farnezyjskiego czy kopia Grupy Laokoona mówią same za siebie. Kallos sthenos – piękno i siła – tak starożytni określali trening siłowy, do którego wykorzystywali jedynie ciężar własnego ciała. Spartanie, szykując się do bitwy pod Termopilami, wykonywali w ramach zaprawy podciągania, pompki, przysiady i skoki. Jednak do treningu siłowego wykorzystywano nie tylko ciężar własnego ciała, ale także kamienie, worki z piachem, ołowiane płyty. Wraz z ewolucją świata rozwijał się też sprzęt treningowy: kamienie i worki z piachem zostały zastąpione odważnikami kettlebell, workami bułgarskimi, sztangami, hantlami oraz gumami oporowymi, które są bardzo ciekawą propozycją w treningu siłowym.