nr 2/2015

O przygotowaniach do realizacji zadań w nowej rzeczywistości prawnej oraz o czekających nas wyzwaniach – z mł. insp. w st. sp. Ireneuszem Dziugiełem – Pełnomocnikiem Komendanta Głównego Policji do spraw wdrażania w Policji zmian w procedurze karnej rozmawia mł. insp. Włodzimierz Nienałtowski – Kierownik Zakładu Służby Kryminalnej Centrum Szkolenia Policji.

Przedmiotem rozważań tego artykułu jest odpowiedzialność za bezprawne wchodzenie lub wjeżdżanie do lasu. Zawarto w nim analizę przepisów prawnych regulujących generalną zasadę powszechnego udostępniania lasów i obowiązujące od tej zasady wyjątki. Artykuł jest próbą udzielenia odpowiedzi na istotne pytania, które pojawiają się na etapie stosowania prawa. Czy każda droga leśna jest udostępniana obywatelom, czy można poruszać się pojazdami silnikowymi (m.in. quadami) na obszarach objętych ochroną i we wszystkich lasach, jakie reguły wyrażają ustawione przy drogach leśnych oznakowania, kiedy wjazd do lasu jest bezprawny i zagrożony sankcją karną? Niniejsze opracowanie ma na celu ujednolicenie interpretacji przepisów prawa przez policjantów, którzy ujawniają wykroczenia godzące w gospodarkę leśną oraz dążą do wykrycia sprawcy i pociągnięcia go do odpowiedzialności karnej.

Podstawową jednostką broni znajdującą się na wyposażeniu każdego policjanta jest broń palna krótka. Broń ta charakteryzuje się małą wagą oraz niewielkimi gabarytami w porównaniu do pozostałych jednostek broni będących na wyposażeniu polskiej Policji, takich jak pistolety maszynowe, karabinki czy strzelby gładkolufowe. Oczywiście pistolety maszynowe czy karabinki mają wiele zalet, np.: większa ilość amunicji w magazynku czy lepsza celność (większa precyzja ognia). Wszystkie te elementy pozytywnie wpływają na walory użytkowe broni długiej. Jednakże broń tego typu jest znacznie większa i cięższa.

Strzelanie z broni palnej przez szyby zawsze budziło kontrowersje. Pojawiło się wiele mitów związanych z torem lotu pocisku. W trakcie szkoleń strzeleckich, niezależnie od rodzaju służb, poruszane są kwestie związane z użyciem broni w stosunku do osoby, która znajduje się w pojeździe. Czasem na szkoleniach z zakresu używania broni palnej instruktorzy prowadzący zajęcia twierdzą, że aby oddać skuteczny i celny strzał do celu znajdującego się za szybą samochodową, należy mierzyć poniżej celu. Różnice w podawanych wysokościach są od kilku do kilkudziesięciu centymetrów. Inni twierdzą wręcz przeciwnie, że aby trafić w cel, należy mierzyć ponad nim, że pocisk po przejściu przez szybę będzie opadał, bo straci prędkość. Takich mitów co do tego, co się dzieje z pociskiem po przejściu przez szybę samochodową, jest wiele. Opinie krążące w środowisku strzeleckim nie zawsze mają naukowe potwierdzenie. Niniejszy artykuł ma za zadanie potwierdzić lub obalić teorie związane z zachowaniem się pocisku po oddaniu strzału do wnętrza samochodu.

Czym jest bezpieczeństwo? Takie pytanie zadają sobie przedstawiciele wszystkich nauk, nie tylko socjologii. Jednak na gruncie polskiej socjologii bardzo rzadko można się spotkać z funkcjonującym samodzielnie określeniem „bezpieczeństwo”[1], nie nastąpił także proces instytucjonalizacji subdyscypliny socjologicznej, która zajmowałaby się zagadnieniami bezpieczeństwa[2].

Czy można wykorzystać językoznawstwo (lingwistykę) w profilowaniu nieznanych sprawców? Czy analiza indywidualnego użycia środków językowych może w jakikolwiek sposób identyfikować nadawcę? Czy w oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy można stwierdzić, że powódka była uporczywie i długotrwale nękana lub zastraszana przez pracowników pozwanego? Czy autorem zapisów w blogu datowanych od … do … jest osoba o tych samych indywidualnych cechach lingwistycznych? Czy osoba podpisująca się „Janina Kowalska” charakteryzuje się cechami językowymi wskazującymi na to, że może być autorem zapisów w blogu? Czy zachowanie Jana Kowalskiego skutkowało naruszeniem lub zagrożeniem dóbr osobistych?

Jaki materiał biologiczny, poza tradycyjnym (krwią, moczem), umożliwiałby wykrywanie oraz identyfikację leków i narkotyków? Jaka jest dostępność badań i trudność w ich przeprowadzaniu? Czy istnieje materiał biologiczny wskazujący dłuższy czas zażycia substancji niż 2–3 dni? Czy zastosowanie analizy włosów jest możliwe nie tylko w oznaczeniach toksykologicznych, ale i w procesie rekrutacyjnym – szczególnie służb mundurowych?